Het onderzoek dat ik op deze website presenteer, vertrekt vanuit de idee dat magisch realisme een hybride discours is, ingebed in postkoloniale en postmoderne contexten. Het is geen neutrale of louter esthetische term, maar een westers label dat oorspronkelijk werd gebruikt om literatuur uit niet-westerse contexten te typeren en te positioneren tegenover de dominante Europese tradities. In dat opzicht maakt magisch realisme zichtbaar hoe literaire systemen ongelijk verdeeld zijn: het verschijnt vaak “aan de marges” van het centrum en functioneert als vorm van verzet tegen de totaliserende structuren van imperiale en modernistische genres.
Magisch realisme erkent en legitimeert ervaringen en kennissystemen die buiten het westerse rationalisme vallen: mythe, profetie, orale traditie of ecologische spiritualiteit krijgen een gelijkwaardige plaats naast realistische representatie. Het is dus niet de “ontsnapping aan de werkelijkheid” maar juist een strategie om de werkelijkheid meerlagig, pluriform en liminaal te beschrijven, in de zin van Victor Turner’s liminale zones.
Daarmee schetst het onderzoek een wereldbeeld waarin magisch realisme:
- een kritische lens vormt op de asymmetrie tussen centrum en periferie in de wereldliteratuur.
- functioneert als brug tussen modernisme en postmodernisme,
- een emancipatorisch instrument biedt om niet-westerse stemmen en tradities erkenning te geven.
Vuurvogel 