30/08/2026

Woorden zijn gestopt met komen, het professioneel schrijven stompt mijn creatief vermogen in mijn vrije tijd af, daarnaast is er de vraag waar mijn eigen denken stopt en die van een AI-agent het overneemt.

Simone de Beauvoir komt in de eerste bladzijden van Een welopgevoed meisje over als een klein verwend nest. Tegelijkertijd lees ik de biografie van Ingrid Jonker. Ik ken enkele kritieken van vrouwelijke auteurs uit het Zuiden en hun kritiek op feminisme uit het Noorden, maar op dit moment voelen beide kritische stemmen even tekortkomend. Waar is vrouwelijke agency wanneer je gedachten opgedrongen worden door zowel links als rechts. Waar zit het eerlijke debat? Het kunnen ontwikkelen van eigen gedachten, het kunnen laten resoneren van eigen, autonoom gevoel.

Soms lijkt het alsof AI beter ruimte geeft aan de eigen gedachten en kritische bedenkingen. Maar tijdens het schrijven worden die toch weer in een keurslijf gesponnen van wat past binnen de gepolariseerde maatschappelijke strijd.

Daarom is het vaak beter om niks te zeggen, niet te voelen, niet te spreken en niet te denken, een welopgevoed meisje te zijn en gewoon op te gaan in het georchestreerde stadsleven, of het al even georchestreerde leven op het platteland. Overal zijn mensen, organisaties en instituten die de collectieve ervaringsruimte vorm geven. Toerisme coördineert je buitenlandse impressies, en wie toch denkt wordt veroordeeld tot lange eenzaamheid en censuur.